” विद्वत्ता हि कोठेही चमकतेच ” बोधकथा marathi bodhkatha 

” विद्वत्ता हि कोठेही चमकतेच ” बोधकथा marathi bodhkatha 

फार फार पूर्वीची गोष्ट आहे. अवंतीपूर नगराच्या राजाचे निधन झाले. त्याच्या राणीने आपला सावत्र मुलगा गादीवर बसू नये आणि राज्य आपल्याच मुलाला मिळावं म्हणून सावत्र मुलगा ‘शंकर’ याला राज्याबाहेर घालवून दिले. शिवा जंगलात हिंडत असताना त्याला एक यक्षिण दिसली. तिचे शरीर सिंहाचे, चेहरा स्त्रीचा आणि पंख गरुडाचे होते. शिवाला थांबवून यक्षिण म्हणाली, “हे राजपुत्रा, तू संकटात आहेस. तुझे राज्य तुझ्या सावत्र आईने बळकावले आहे. पण माझ्या प्रश्नाची तू योग्य उत्तर दिल्यास, मी तुझे राज्य तुला मिळवून देईन. तुझे उत्तर चुकले तर मी तुला हिमालयात सोडून देईन.” असे म्हणून तिने राजपुत्राला प्रश्न विचारला की, “असे कोण आहे ? जे सकाळी चार पायांवर चालते, दुपारी दोन पायांवर तर संध्याकाळी तीन पायांवर चालते?” यक्षिणीच्या या प्रश्नावर राजपुत्राने क्षणभर विचार केला आणि लगेच उत्तर दिले. “असा प्राणी म्हणजे मानव आहे. जो आयुष्याच्या सकाळी म्हणजे लहानपणी दोन पाय आणि दोन हातावर रांगतो. आयुष्याच्या दुपारी म्हणजे मोठा झाल्यावर दोन पायांवर चालतो. आणि संध्याकाळी म्हणजे म्हातारपणी दोन पाय आणि काठी अशा तीन पायांवर चालतो.” राजकुमाराचे हे बरोबर दिलेले उत्तर ऐकून यक्षिण खुश झाली. तिने राजकुमाराचे राज्य त्याला परत मिळवून दिले. तात्पर्य:- ज्याला नाही अक्कल त्याची घरोघरी नक्कल मुर्ख माणसाची सर्वत्र उपेक्षा व टिंगल होते.

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

शालेय बोधकथा संग्रह खालील प्रमाणे आहे सदर बोधकथेचे नाव वाचून वाचन लिंक या बटना खालील क्लिक करा व बोधकथा वाचन करा